Friday, 1 January 2016

ஞானப்பானா—கிருஷ்ணகீதை 15

ஞானப்பானா—கிருஷ்ணகீதை 15


அத்தியாயம் 15 -மாயா

                

                      கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணாமுகுந்தா!

                       ஜனார்தனா!கிருஷ்ணாகோவிந்தாநாராயாண ! ஹரே!

                      அச்யுதானந்தாகோவிந்தாமாதவா!

                                  ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே

தேவீ பகவதம்

                                       ஏஷா பகவதீ தேவீ

                                    சர்வேஷாம் காரணம் ஹி ந:

                                    மஹாவித்யா மஹாமாயா

                                    பூர்ண்ணா ப்ரக்ருதிரவ்யயா

                                --------------------------------------------

                                    இச்சா பராத்மன: காமம்

                                    நித்யானித்ய ஸ்வரூபிணீ

                                --------------------------------------------

                                    வேதகர்பா விசாலாக்ஷீ

                                    ஸர்வேஷாமாதிரீஸ்வரீ

                                    ஏஷா ஸம்ருத்ய ஸகலம்

                                    விசுவம் க்ரீடதி ஸம்க்ஷயே

                                    லிங்கானி ஸர்வஜீவானாம்

                                    ஸ்வசரீரே நிவேஸ்ய ச

                                ------------------------------------------

                                    மூலப்ரக்ருதிரேவைஷா

                                    ஸதா புருஷ சங்கதா

                                    ப்ரம்மாண்டம் தர்ஸ்யத்யேஷா

                                    க்ருத்வா சை பரமாத்மனே.

                                    தஸ்யஷா காரணம் ஸர்வா

                                    மாயா ஸர்வேஸ்வரீ சிவா.

‘”இந்த சக்தியாகப்பட்டவள் பகவதியாகவும் தேவியாகவும் இருக்கிறாள். இவளே நம்முடைய பிறவிக்கு காரணமாகவும், மஹாவித்யாவாகவும் மஹாமாயையாகவும் பரிபூரணமானவளாகவும் நாசமில்லாதவளாகவும் இருக்கிறள்.இவளே பிரகிருதி.
பரமாத்மாவுடைய இச்சாசக்தியும் இவளே.இவள் நித்யானித்ய ஸ்வரூபிணி..
வேதத்தை உற்பத்தி ஸ்தானமாக கொண்டவளும் விசாலாக்ஷியும், சர்வேசுவரியும் அவளே.
இந்த சக்திதான் பிரளய காலத்தில் எல்லா ஜீவராசிகளையும் சம்ஹரித்து, சர்வ ஜீவாத்மாக்களையும் தன்னுள் இழுத்து வைத்து பரிபாலிக்கிறாள்.
இந்த ஜகன்மாதா சதா பரம்புருஷனோடு பிரகிருதி எனப்படுபவள்.இந்த சக்தி தான் பிரம்மாண்ட்த்தை சிருஷ்டித்து பரமனிடம் காண்பிக்கிறது.
எல்லாவற்றின் மூல காரணமும் இவளே.இவள் சர்வயும் மாயையும், சர்வேசுவரியும் சிவயும் ஆகிறாள்.”( தேவீ பாகவதம் 3-3-51-61)
தேவி பாகவத்த்தில் இந்த மாயயை மோக்ஷ காரிணி என்றும் அவித்யா என்றும் ஒரே நேரத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.ஈசுவர சாக்ஷாத்காரத்திரற்கு இவள் வித்யா ரூபத்தில் வழிகாட்டுகிறாள். கடைசியில் இந்த மாயையானது பரமனில் லயிக்கிறாள்.அப்பொழுது  ஆத்மபோதம் அடைந்து முக்தி கிடைக்கிறது.
அதே நேரத்தில் ஒன்றை மற்றொன்றிலிருந்து பிரித்து காண்பிக்கின்ற ‘பேத புத்தி’ யை ஜீவாத்மாவில் உளவாக்கி, ‘நீ வேறு’ நான் வேறு ‘என்ற உணர்வை உளவாக்கி, விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு காரணமாகிறாள் இந்த மாயை அவித்யா ரூபத்தில் வர்த்திக்கின்றபொழுது.

                              பேதபுத்திஸ்து ஸம்ஸாரே

                              வர்த்தமானா பரவர்த்த்தே.

                              அவித்யேயம் மஹாபாக!

                              வித்யா அவித்யேசவிஞ்சேயே

                              சர்வதெய்வ விசக்ஷணை:

                              வினாஅதபம் ஹி ச்சாயாயா

                              ஜாயதே ச கதம் சுகம்

                              அவித்ய்யா வினா த்த்வல்

                              கதா வித்யாம் ச வேத்தி சை

வேற்றுமை மனோபாவம் ஆளுவதால் ஜீவாத்மாக்கள் சம்சாரத்தில் தத்தளிக்கிறார்கள். இது அவித்ய்யின் காரணமாக நிகழ்கிறது. மஹாபாகா ! இதிலிருந்து உன்னை விடுவிப்பது வித்யா தான். ஆத்மபோதமுள்ள்வர்கள் வித்யையும் அவித்யையும் தெரிந்துள்ளார்கள்.ஏனென்றால் எல்லோரிலும் இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் வசிக்கின்றது.ஒன்றில்லையென்றல் மற்றொன்றில்லை. வெயில் இருந்தால் தான் நிழலின் அருமை தெரியும்.
இதே கருத்து அத்யாத்ம ராமாயணத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு கூறப்பட்டுள்ளது:

                              ப்ரவ்ருத்திமார்க்கனிரதா

                              அவித்யாவசவர்த்தின:

                              நுவ்ருத்திமார்க்கனிரதா

                              வேதாந்தார்த்தவிசாரகா:

                                அ.ராமாயணம் ஆரண்யகாண்டம் 3-320
பிரவிருத்திமார்க்கத்தில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் அவித்யையால் ஆளப்பட்ட்வர்களாகிறார்கள்; நிவிருத்தி மார்க்கத்தை அடைந்தவர்கள் வித்யாவின் ஆளுகையினால் வேதாந்த விசாரமுடையவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
எப்பொழுதெல்லாம் ஜீவாத்மா பிரகிருதியின் ஆணைக்கு ஆட்ப்பட்டு கர்மங்களை ஆற்றுகின்றதோ அப்பொழுதெல்லாம் மாயை அவித்யாரூபத்தில் அவர்கள் மீது ஆட்சி செலுத்துகின்றது. எப்பொழுது ஜீவாத்மா பரமாத்மாவை நோக்கி செல்கின்றதோ அப்பொழுது மாயா வித்யாரூபத்தில் தோன்றி அவர்களை முக்தியை நோக்கி  செலுத்துகின்றது. அந்த நேரங்களில் ஜீவாத்மாவிற்கு மாயையின் மஹத் சக்தியும் தேவீ பாவமும் கிடைக்கப் பெற்று பரமாத்மாவுடன் ஜீவாத்மா லயிக்க ஏதுவாகின்றது.இதுவே மோக்ஷம்; முக்தி.
இதுவரை கடந்த சில அத்தியாயங்களாக நாம் வியாக்கியானம் செய்த  பிரம்ம்ம், நிர்குண-சகுண பிரம்ம்ம், பிரகிருதி, மாயை என்பதை சுருக்கமாக கீழ்க்கண்டவாறு சொல்லலாம்:
Ø  பிரம்ம்ம் அல்லது பரபிரம்ம்ம் அல்லது பரமாத்மா-----ஒன்றானவன்; அவனன்றி வேறில்லாதவன், அனசுவரன்( நாசமில்லாதவன்) ஆதியும் அந்தமில்லாதவன்,சர்வ வியாபி, சர்வஞ்சன், சர்வ சக்தன், அப்பிரத்தியக்ஷன்( காணக்கிடைக்காதவன்), நிர்குணன்,
பூந்தானத்தின் வார்த்தைகளில்

ഒന്നൊന്നായി നിനക്കുമ് ജന്ഗള്ക്കു

                                                          ഒന്നുകൊണ്ടറിവാകുന്ന വസ്ഥുവായ്

                                                          ஒன்னொன்னாய் நினைக்கும் ஜன்ங்கள்க்கு

                                                          ஒன்னுகொண்டறிவாகுன்ன வஸ்து

ஒவ்வொன்றாக விசாரித்து கடைசியில் எல்லாம் ஒன்றே ஏன்று அறியும் அது பிரம்ம்ம்

 

                             ഒന്നിലുമറിയാത്ത ജനന്ഗള്ക്കു

                              ഒന്നുകൊണ്ടുമ് തിരിയാത്ത വസ്തുവായ്

ஒன்னில்லுமறியாத்த ஜங்கள்க்கு

ஒன்னுகொண்டும் திரியாத்த வஸ்துவாய்

இந்த ஆத்மபோதம் பெற முடியாதவர்களுக்கு இது என்ன என்றே தெரிந்துகொள்ள முடியாமல் ஒரு அவ்வியக்தமான பொருளாக தெரிகிறது பிரம்ம்ம்

Ø  ஸகுண பிரம்ம்ம்-------------------------------------------------  ஏகன், ஈசுவரன், ஆத்மா, புருஷன், ஸத், சிதான்ந்தன்,
Ø  மூல பிரகிருதி--------------------------------------------------------அனாத்மா, அஸத், முக்குண ங்களையுடையவள், ஈசுவரோனோடு சேர்ந்து பிரபஞ்சத்தை படைத்தவள்

ഒന്നുപോലെയൊന്നില്ലാതെയുള്ളത

ന്നൊന്നായുള്ളൊരു ജീവസ്വരൂപമായ്

ഒന്നിലുമൊരു  ബന്ധ്മില്ലാഥെയായ്

നിന്നവന് തന്നെ വിശ്വമ് ചമച്ഛുപോല്

                                ஒன்னுபோலெயின்னில்லாதெயுள்ளத

                                 ன்னொன்னாயுள்ளொரு ஜீவஸ்வரூபமாய்

                                 ஒன்னிலொரு பந்தமில்லாதெயாய்

                                நின்னவன் தன்னெ விசுவம் சமச்சுபோல்


Ø  மாயா------------------------------------------------------------------------ஈசுவரனின் க்ரீயாசக்தி, இச்சாசக்த
Ø  பிரபஞ்சம்-------------------------------------------------------------------இகலோகத்தில் காண்கி ன்ற பௌதிக வஸ்துக்கள்.

முன்னொரு அத்தியாயத்தில் பிரகிருதி முக்குணமுடையாள் என்று கூறினோம்.பூந்தானம் சொல்லுகிறார்:

                        மூன்னுமொன்னிலடங்குன்னு பின்னெயும்

                        ஒன்னுமில்லபோல் விசுவமன்னேரத்து

இந்த குண வேறுபாடுகளையெல்லாம், ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுடன் லயிக்கும்  பொழுது ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம் உளவாகின்றபொழுது  பிரகிருதி தன்னுள்ளே வாங்கிக்கொண்டு தான் சிருஷ்டித்த விசுவத்தையே-பிரபஞ்சத்தையே இல்லாதாக்கிவிடுகிறாள்.
இந்த முக்குணங்களை சற்று விரிவாக அடுத்த அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம்
அதுவரை பூந்தானத்துடன் சேர்ந்து பகவத் நாம சங்கீர்த்தனம் செய்வோம்.
                                  கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!                                                                     கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!                                                                        அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!                                                    ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே








Monday, 14 December 2015

ஞானப்பானா-கிருஷ்ண கீதை 14

ஞானப்பானா-கிருஷ்ண கீதை 14

அத்தியாயம் 14 பிரகிருதி

கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

கிருஷ்ணாகோவிந்தாநாராயாண ! ஹரே!

அச்யுதானந்தாகோவிந்தாமாதவா!

                            ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே

 

ഒന്നൊന്നായി നിനക്കുമ് ജനങ്ങൾക്ക് 

                                                ഒന്നുകൊണ്ടറിവാകുന്ന വസ്ഥുവായ്

                                                ഒന്നിലുമറിയാത്ത ജനങ്ങൾക്ക് 

                                                ഒന്നുകൊണ്ടുമ് തിരിയാത്ത വസ്തുവായ്

                                           ഒന്നുപോലെയൊന്നില്ലാതെയുള്ളത

ന്നൊന്നായുള്ളൊരു ജീവസ്വരൂപമായ്

ഒന്നിലുമൊരു  ബന്ധ്മില്ലാഥെയായ്

നിന്നവന് തന്നെ വിശ്വമ് ചമച്ഛുപോല്

മൂന്നുമൊന്നിലടന്ഗുന്നു പിന്നെയുമ്

ഒന്നുമില്ലപോല് വിശ്വമന്നേരത്ത്

தமிழில்

ஒன்னொன்னாய் நினக்கும் ஜனங்கள்க்கு

                                                ஒன்னுகொண்டறிவாகுன்ன வஸ்துவாய்

                                                ஒன்னிலுமறியாத்த ஜனங்கள்க்கு

                                                ஒன்னுகொண்டுமறியாத்த வஸ்துவாய்

                                                ஒன்னுபோலெயின்னில்லாதெயுள்ளத

                                                ன்னொன்னாயுள்ளொரு ஜீவஸ்வரூபமாய்

                                                ஒன்னிலொரு பந்தமில்லாதெயாய்

                                                நின்னவன் தன்னெ விசுவம் சமச்சுபோல்

                                                மூன்னுமொன்னிலடங்குன்னு பின்னெயும்

                                                ஒன்னுமில்லபோல் விசுவமன்னேரத்து

நாம் முன் அத்தியாயங்களில் பூந்தானத்தின் மேற்கண்ட கவிதா வரிகளின் பொருளை விரிவாகபார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்மேலே போவதற்கு முன், வியாக்கியானத்தின் தொடர்ச்சிக்காக நாம் கண்ட பொருளை  சுருக்கமாக பார்ப்போம்.
‘ இதுவா பிரம்மம், இதுவா பிரம்மம் என்று ஒன்றொன்றாக விசாரித்து நாமே பிரம்மம், எல்லாமே பிரம்மம், பிரம்மத்தை தவிர வேறொன்றில்லை;  இந்த அறிவே பிரம்ம ஞானம் .
ஆனால் இப்படிப்பட்ட ஞானம் பெறாத பாமரர்களோ பிரம்மம் எது என்று தெரியாத நிலையில், இந்த தேகமே நான், தேகத்திற்குண்டாகின்ற சுக-துக்கங்கள் ‘நானுக்கு’ உண்டானதாக எண்ணி, ஒரு மாய வலையில் சிக்கி பிறப்பு-இறப்பு என்ற சக்கர சுழற்சியில் மாட்டிக்கொண்டு அவதிப் படுகிறார்கள் ஒன்றே பலதாக தோன்றுகின்ற மாயையில் சிக்கி அவித்யாவினால் அவதிப்படுகிறார்கள்.
ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும்’ ஒரே பிரம்மத்தின் இருபக்கங்கள் தான்.ஜீவாத்மா பிரகிருதி எனும் மாயையினால் மூடப்பட்டு
ஏகத்துவத்திலிருந்து நானாத்துவம் தோன்றி இந்த பிரபஞ்சம் ஆவிர்பவிக்கின்றது என்று கண்டோம்.’
இந்த அத்தியாயத்தில் பிரகிருதியின் குணங்களை பார்ப்போம். ஏனென்றால் பிரகிருதி மாத்ரு பாவத்துடன் தோன்றுகின்றது. சகுண பிரம்மத்தின் மூடுபடமாக பிரகிருதி அமைகிறது. அந்த சகுண-பிரகிருதி சேர்க்கையினால் இந்த பிரபஞ்சம் தோன்றுவதால் மாத்ரு குணங்கள் பிரபஞ்சத்தில் அதிகமாக தென்படுகிறது. 
பிரகிருதி முக்குணங்களுடையது. குணங்கள் என்று சொல்வதன் மூலம் அது பிரகிருதியின் தனித்தன்மை, விசேஷ பிரபாவம் என்று நினைக்க வேண்டாம் இந்த குணங்களே அதன் இயற்கை. இந்த குணங்கள் இல்லாவிட்டால் ‘அது’ பிரம்மமாகிவிடும்.
இந்த மூன்று குணங்கள் தமோ குணம், ரஜோகுணம், சத்துவ குணம் என்பவையாகும்.
தமோ குணம் என்பது சாதாரணமாக, இருள், அறியாமை என்று பொருள் பட பேசப்படுகிறது. அது சரியல்ல.தமோ குணத்தின் விளைவுகளைக்கொண்டு அப்படி வியாக்கியானிக்கப் படுகின்றது. தமோ குணம், பிரகிருதியின் திடத்தன்மையை, உறுதியை, ஸ்திரத்தன்மையை குறிக்கின்றது.அது எதிர்ப்பு சக்தியைக் குறிக்கின்றது. இது தான் பிரபஞ்ச வஸ்துக்களுக்கு உருவத்தை அளிக்கின்றது. இதை ‘ஜாட்ய’ குணம் என்றும் கூறுவார்கள்.ஜாட்ய குணம் ஜடத்தன்மையை கொடுக்கின்றது. தமோ குணம் மட்டுமுள்ள வஸ்துக்கள் சலனமின்றி அசையாப் பொருள்களாக இருக்கின்றது.
ரஜோகுணம் பிரகிருதி-புருஷ சம்யோஜனத்தால் உருவான பொருள்களுக்கு உயிரோட்டத்தை கொடுக்கின்றது. சம்ஸ்கிருத மொழியில் ’ஊர்ஜம்’ என்றால் சக்தி ( energy) என்று பொருள்.இந்த சக்திபாவம் முந்தி நிற்கின்ற பொழுது பிரபஞ்ச வஸ்துக்கள் அசையும் பொருளாகிறது.
சத்துவ குணம் ‘லயத்தை’ குறிக்கின்றது.
இந்த மூன்று குணங்களின் சேர்க்கையில் ஏற்படுகின்ற ஏற்றத் தாழ்வுகளின் காரணமாக பிரபஞ்ச வஸ்துக்களில் சுபாவ பேதம் உண்டாகின்றது. அதை சற்று பின்னால் பார்ப்போம்.
இப்படிபட்ட குண நலன்களுடைய பிரகிருதியை தோற்றுவித்த ஈசுவர சக்தியை மாயை என்று கூறுகிறார்கள் .மாயை பிரம்மத்திலிருந்து  வேறல்ல; ஈசுவர தேஜஸ்ஸே மாயை. ஈசுவரனையும் மாயையும் வேர்பிரிக்க முடியாது. பிரபஞ்ச சிருஷ்டியில் ஈசுவரனுக்கும் மாயைக்கும் சம பங்குண்டு.
நீலகண்டாசாரியன் தேவீ பாகவதத்திற்கு வியாக்கினம் எழுதும்பொழுது கூறுவார்:

“ பிரம்மன் அல்லது ஈசுவரனுக்கும் மாயைக்கும் உள்ள பந்தம் நிலாவிற்கும்சந்திரனுக்கும்நிலா ஒளிக்கும் என்பதைப் போலவும் அக்னிக்கும் அதன் ஜ்வலன சக்திக்கும் உள்ளதுபோலவும் தான்

தேவீ பாகவதம்-ஸ்கந்தம் 6-அத்தியாயம் 15-சுலோகம் 49
இதே கருத்து தேவீ பாகவதத்தில் வேறு பல இடங்களிலும் காணப்படுகிறது.
உதாரணமாக:

                                                                        தஸ்ய சேச்சாஸ்ம்யஹம் தைத்ய !

                                                                        ஸ்ருஜாமி ஸகலம் ஜகல்

                                                                        ஸ மாம் பஸ்யதி விசுவாத்மா-

                                                                        தஸ்யாஹம் ப்ரக்ருதி: சிவா.

“தைத்யா, நான் புருஷோத்தமனான பிரம்மத்தின் இச்சா சக்தியாக   இருக்கிறேன். எல்லா ஜகத்தையும் நான் சிருஷ்டிக்கிறேன். விசுவத்தினுடைய ஆத்மாவான அந்த பிரம்மன் என்னை காண்கிறான். நான் அவருடைய இச்சையின் படி வர்த்திக்கின்றேன்”
இந்த சக்தி ஈசுவரனை நோக்கி இருக்கும்பொழுது அது ‘ மஹா வித்யா’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. ஈசுவரனிலிருந்து மாறுபட்டு, பிரம்மத்திலிருந்து விலகி இருக்கும் பொழுது ‘அவித்யா’ என்று அறியப்படுகிறது.
ஆகவே மாயையே இரண்டு பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது
அத்யாத்ம ராமாயணத்தில் ஆரண்ய காண்டத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

                                                                        ராம மாயா த்விதா பாதி

                                                                        வித்யா அவித்யேதி தே ஸதா !

‘ ராமா, மாயை இரண்டு விதத்தில் தோன்றுகிறது;அந்த இரண்டு ரூபங்கள் வித்யையும் அவித்யையும் ஆக இருக்கிறது
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் கீதையில் சொல்லுவார்:

                                                                        பூமிராபோ அனலோ வாயு:

                                                                        கம் மனோ புத்திரேவ ச

                                                                        அஹங்கார இதீயம் மே

                                                                        பின்னா ப்ரக்ருதிரஷ்டதா

                                                                                    அபரேயம்------

                                                ப்,கீ அத் 7 சுலோ 4-5
பூமி, ஜலம், அக்னி, வாயு, ஆகாயம், மனம், புத்தி, அஹங்காரம்  என்ற எட்டு விதமாக தோற்றங்களும் என்னுடைய ப்ரக்ருதியே; இது அபரா பிரக்ருதி ஆகின்றது”
மேலும் கூறுவார் கிருஷணர்:

                                                                        -----அன்யாம்ப்ரக்ருதிம்வித்திமேபராம்

                                                                        ஜீவபூதாம் மஹாபாஹோ !

                                                                        யயேதம் தார்யதே ஜகத்

‘மஹா சக்திமானான அர்ஜுனா, என்னுடைய இன்னொரு பிரக்ருதி உன்னதமானதும், ஜீவனுக்கு காரணமாகவும் இந்த உலகை பரிபாலித்து வருகின்றதும் ஆக இருக்கிறது.”
இந்த இன்னொரு பிரகிருதியை பகவான் 9 ஆம் அத்தியாயம் 13 ஆம் சுலோகத்தில் ‘ மம தெய்வீ பிரக்ருதி” என்று வருணிக்கிறார். இதை ‘யோக மாயை’ என்றும் கூறுவார்கள்.
மாயையின் குண நலன்களை தேவீ பாகவதத்தில் பல   இடங்களில் சிலாகித்து சொல்லப்பட்டிருக்கிறது: அதை அடுத்தஅத்தியாயத்தில் பார்ப்போம்அதுவரை நாம் பகவத் நாமம் ஜபிப்போம்

கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

கிருஷ்ணாகோவிந்தாநாராயாண ! ஹரே!

அச்யுதானந்தாகோவிந்தாமாதவா!

ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே