Tuesday, 24 November 2015

ஞானப்பானா- கிருஷ்ணகீதை-9

ஞானப்பானா- கிருஷ்ணகீதை-9

அத்தியாயம் 9 –பிரம்ம்ம் 1

கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!

அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!

ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே    

              
முன்னமிக்கண்ட விசுவமசேஷவும்   
ஒன்னாயுள்ளோரு ஜ்யோதிஸ்ஸ்வரூபமாய்
                                               
முன்னம்” என்றால் என்ன? பலரும் இந்த வார்த்தைக்கு பல விதமாக அர்த்தம் கூறியுள்ளார்கள்  சிலர் ‘பிரளய’ காலத்தில் என்று கூறுவார்கள்.மற்றும் பலர் நாம் பிறக்கும் முன் என்பார்கள்.ஆனால் இந்த இடத்தில் ‘ஆதியில்’ ‘எல்லாவற்றின் ஆரம்பத்தில்’ என்று கொள்வது சாலப்பொருந்தும் என்று தோன்றுகிறது. எல்லா மதங்களும் ஆராய்ச்சியாளர்களும் ஆதியில் விசுவம் எப்படியிருந்தது; அதில் என்ன இருந்தன போன்ற கேள்விகளுக்கு விடை .காண முயன்றுள்ளார்கள். இக்கண்ட விசுவமசேஷவும்” ஒரே ஜோதி ஸ்வரூப்மாயிருந்த்து என்று பூந்தானம் நம்பூதிரி இங்கே கூறுகிறார்.
எல்லா மதங்களும் ஒருவிஷயத்தில் ஒத்துப் போகின்றன: ஆரம்பத்தில் ஒன்றே ஒன்று தான் இருந்தது. இரண்டாவதாக ஒன்றும் இருந்ததில்லை என்பதில்.
                       
சாந்தோக்கிய உபனிஷத்தில் கீழ்க்கண்ட வாக்கியம் வருகிறது

ஸதேவசௌமிய இதமக்ர ஆஸீத் ஏகமேவாத்விதீயம்
குழந்தாய், நீ பார்க்கின்ற இந்த பொருள்களெல்லாம் நீ பார்ப்பதர்க்கு முன்  இரண்டென்று இல்லாத ஒரேபொருளாகத்தான் இருந்தது.
 அப்படி ‘ஒன்றல்லாத’ வேறொன்றில்லையென்றால், நாம் காணும் இந்த பிரபஞ்சம் என்னவாயிற்று? எங்கிருந்து வந்தது? ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பொருள்களை நாம் இந்த பிரபஞ்சத்தில் காண்கிறோமே? அதற்கான விளக்கம் தான் யாது? இதற்கு வேதாந்தங்களிலும் நமது ஆச்சாரியர்களின் வியாக்கியானங்களிலும் பல விதமான விடைகள் காணப்படுகின்றன.
சிலர்  கூறுகிறார்கள்:”நமக்கு மேலேயுள்ள ஒரு சக்தி- அதன் பெயர் கடவுள் என்று கூட சொல்ல்லாம்- இந்த பிரபஞ்சத்தை சிருஷ்டித்த்து” என்று.  ஒரு மண்பாண்ட கலைஞன் எப்படி மண்ணைக்குழைத்து சிறிதும் பெரிதும் ஆன பல உருவத்திலும் நிறத்திலுமுள்ள மண்பாண்டங்களை செய்கிறானோ அது போல் கடவுளாகப்பட்ட சக்தி இந்த பிரபஞ்சத்திலுள்ள சகல சராசரங்களையும்-அசையும்-அசையாப் பொருட்களை- சிருஷ்டிக்கிறது.
இன்னும் சிலர் அந்த சக்தியே இந்த பிரபஞ்சம் என்கிறார்கள்.அதாவது இந்த பிரபஞ்சத்திற்கான காரணம் அந்த சக்திக்கு வெளியே இல்லை; இந்த பிரபஞ்சமே அந்த சக்திக்குள் இருக்கிறது .
கௌடபதரைப்போன்ற அத்வைத ஆச்சாரியர்கள் பிரம்மமே என்றும் இருந்தது; இருக்கிறது; சிருஷ்டி என்று ஒன்று இல்லவேயில்லை என்கிறார்கள். பிறகு எப்படி நாம் காண்கின்ற பல நாம ரூப வித்தியாசங்கள்?
அது எல்லாம் மாயையினால் உண்டான பொய்த் தோற்றமே என்ற விடை வருகிறது.
ஆதி சங்கரர் கௌடபாத ஆச்சாரியரியரின் கருத்துக்களை ஒத்துக்கொண்ட போதும் கூட நாம் காண்கின்ற இந்த மாயா பிரபஞ்சத்தை முற்றிலும் ‘அசத்’ என்று தள்ளிவிட முடியாது. நாம் பிரம்ம ஞானம்’ அல்லது ‘ஆத்ம ஞானம்’ அல்லது ‘ஆத்ம போதம்’ பெறும் வரை இந்த பிரபஞ்சத்தில் கர்மங்கள் அனுஷ்டித்துக் கொண்டு தான் இருக்க வேண்டும்; அதனாலுண்டாகின்ற நல்லது கெட்டதுகளை அனுபவித்துத் தான் தீரணும் 'என்கின்றார்.
கபிலர் போன்ற ஸாங்கியா த்த்துவங்களை எடுத்துரைத்த ஆச்சாரியர்கள் பிரம்மமே பிரகிருதி; பிரகிருதியே பிரபஞ்சமாக உருபவெடுத்துள்ளது என்கிறார்கள்.
வேதாந்திகளில் பலரும் ‘மாயா’ தத்துவத்தை அங்கீகரித்தாலும் வேறு வேறு பெயரிட்டு அழைத்தார்கள்- அவித்யா, அஞ்ஞானம் ,பிரகிருதி என்றெல்லாம்..
இவ்வாறு பல விளக்கங்கள் இருந்தாலும் ஆதியில் ஒரே ஒரு பொருள் தான் இருந்தது என்பதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடில்லை
 பிரம்மம் ஸ்வயம் பிரகாசிக்க கூடியது, பிரம்மத்திற்கு தெரியாதது ஒன்றுமில்லை; தெரிய வேண்டியதும் ஒன்றுமில்லை.
பிரம்மம் என்பதை விரிவாக விளக்குகிறது பிரம்ம சூத்திர பாஷ்யங்கள். பிரம்ம சூத்திரங்கள் வியாச முனிவரால்—இவர் பதராயன , க்ரிஷ்ண த்வைபாயனர் என்ற பெயரிலும் அழைக்கப்படுகிறார்-இயற்றப்பட்ட்து.அவை மிகவும் சுருக்கமாக கூறப்பட்டவை. ஆகவே அதன் பொருள் விளங்குவது கஷ்டமாக இருந்த்து. ( நடை முறையில் நாமெல்லாம் சொல்வோம்,’ இதென்ன பிரம்ம சூத்திரமா? எல்லோருக்கும் புரியும். அதாவது பிரம்ம சூத்திரங்கள் புரிந்து கொள்வதற்கு அவ்வளவு கஷ்டம்)ஆகவே ஆதிசங்கரர், ராமானுஜர் முதலியவர்கள் இதற்கு விளக்கவுரை எழுதியுள்ளார்கள் பிரம்மத்தின் அந்த விவரணங்களை அடுத்த மடலில் பார்க்கலாம்
அதற்கு முன் நாம் பூந்தானத்துடன் சேர்ந்து பாடுவோம்

கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா! ஜனார்தனா!

கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!

அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!

ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே    



Tuesday, 17 November 2015

ஞானப்பானா –கிருஷ்ணகீதை 7

ஞானப்பானா –கிருஷ்ணகீதை 7

ஆத்தியாயம் 7 சரணாகதி

 கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

                                    கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!

                                     அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!

                                         ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே


                                                சுழன்னீடுன்ன ஸம்ஸாரசக்ரத்தி
                                                லுழன்னீடும் நமுக்கறுஞ்சீடுவான்
                                                அறிவுள்ள மஹத்துக்களுண்டொரு
                                                பரமார்த்தமருள்செய்திரிக்குன்னு
                                                எளுதாயிட்டு முக்தி லபிக்குவான்
                                                செவி தன்னிது கேள்ப்பினெல்லாவரும்
பொருள்
“ பிறப்பும்-இறப்புமாக சுழன்றுகொண்டேயிருக்கின்ற சம்சார சுழற்ச்சியில் சிக்கி தவிக்கிறோம் நாமெல்லாம். இந்த சுழற்சியிலிருந்து விடுபட- முக்தியடைய வழிகாட்டியுள்ளார்கள் நமது மஹான்களான ஆச்சாரியர்கள். முக்தி வேண்டுவோர் காது கொடுத்து கேட்போம் அந்த அருள் மொழிகளை.” என்கிறார் பூந்தானம் இந்த வரிகளில்.
விளக்கம் 
சம்சாரம் எனும் சாகரத்தில் விழுந்தவர்கள் எல்லாம் மித்யையால்-அறிவீனத்தால் பாதிக்கப்பட்டு ஆசாபாசங்களுக்கு ஆட்படுகிறார்கள். அந்த மாதிரி பந்தனத்தில் ஆட்பட்டு விட்டவர்கள் இன்பம்-துன்பம் இரண்டையும் மாறி மாறி அனுபவிக்க வேண்டி வருகிறது.ஆனால் எந்த அனுபவம் ஆனாலும் அது நிரந்தரமான சாந்தியையோ சமாதானத்தையோ கொடுப்பதில்லை.
                        सर्वयोनीषु कौन्तेय मूर्तय:सम्बवन्ति या:!
                              तासाम् ब्रह्म महत्योनिरहम् बीजप्रट: पिता!
                 சர்வயோனீஷு கௌந்தேய மூர்தய: ஸம்பவந்தி யா:!
                             தாஸாம் ப்ரஹ்ம மஹத்யோனிரஹம் பீஜப்ரத: பிதா !!
                                           பகவத் கீதை அத்.14 சுலோ 4
“குந்திபுத்திரா, இந்த சம்சாரத்தில் எல்லா கர்ப்பாசயங்களிலிருந்து பிறக்கின்ற வடிவங்களுக்கெல்லாம் பிரக்ருதி தான் தாய். நான் தான் பிதா” என்று கீதையில் பதினாலாம் ஆத்தியாயம் நாலாம் சுலோகத்தில் அருளும் கிருஷ்ணன் அதற்கடுத்த சுலோகத்திலேயே கூறுகிறார்:
“ அப்படி பிறக்கின்ற எல்லா உயிரினங்களிலும் பிரகிருதியிலிருந்து உண்டான சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணங்களும் காணப்படுகின்றன. இந்த முக்குணங்கள் அழிவற்ற தேஹியை அதாவது ஆத்மாவை தேஹத்துடன் பிணைக்கின்றன.” அது எப்படி முடியுமென்றால், அஞ்ஞானம் எங்கெல்லாம் உண்டாகிறதோ அங்கெல்லாம் இந்த பந்தனங்களும் உண்டாகிறது.அது மாயையினால் உருவாகிறது.நீரில் தெரிகின்ற சூரியனின் பிம்பம் காற்றினால் நீரில் உண்டாகின்ற அசைவின் பொழுது அசைகிறது; ஆனால் நிஜ சூரியன் அசைவதில்லை. அது போல் ஆத்மசொரூபம் மாறுவது போல் தோன்றும்.மாயை-அவித்யை அதை ஆட்டுவிக்கும்.
                                                सत्वम् रजस्तम इति गुणा: प्रक्रुतिस्म्भवा:!
                                        निबध्नन्ति महाबाहो देहे देहिनमव्ययम्!!
                                                ஸத்வம் ரஜஸ்தம் இதி குணா: ப்ரக்ருதிஸம்பவா:!
                                                நிப்தனந்தி மஹாபாஹோ தேஹே தேஹினம்வ்யயம் !!
                                     ப்.கீ  அத் 14 சுலோ 5
இப்படி உண்டாகின்ற மாயையிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது? கிருஷ்ணன் பகவத் கீதையில் மிக விரிவாக பல மார்க்கங்களை உபதேசிக்கிறான்..பூந்தானம் என்ன சொல்லுகிறார் “முடிந்தால் இதில் எந்த மார்க்கத்தை வேண்டுமென்றாலும் பின்பற்றுங்கள்.ஆனால் நாம சங்கீர்த்தனம் எல்லாவற்றிலும் எளிதானது; எல்லோராலும் எப்பொழுதும் செய்ய வல்லது” என்கிறார்.
இதே கருத்தை கண்ணபிரானும் கடைசியில் கீதையில் கூறுகிறார்.
ईश्वर: सर्वभूतानाम्ह्रुद्देशे अर्जुन तिष्तति!
भ्रामयन्स्र्व्वभूतानि यन्त्रादानिमाय्या !!
                          
                                                ஈசுவர ஸர்வபூதானாம் ஹ்ருத்தேசே அர்ஜுன திஷ்டதி
                                                ப்ராமயன் ஸர்வபூதானி யந்த்ராரூடானி மாய்யா !!
                                           ப.கீ அத் 18 சுளோ 61
பரமன் மனிதாத்மாக்களையெல்லாம் உடல் எனும் யந்திரத்தில் ஏற்றி வைத்து அதை ஆட்டி படைக்கிறான்; அது மட்டுமல்ல, தானும் உள்ளத்தில் குடியேறி.விடுகிறான்.கிருஷ்ண பரமாத்மா தொடர்ந்து அடுத்த சுலோகத்தில்,’ எல்லா பாங்கிலும் அவனையே சரணடை.அவனருளால் நிரந்தர சாந்தியையும் நிலையான விடுதலையும் பெறுவாய்” என்கிறார்.
                                                तमेव शरणम् गच्छ् सर्वभावेन भारत् !
                                        तत् प्रसाटात्पराम् शान्तिम् स्टानम् प्राप्स्यसि शाश्वतम् !!

                           தமேவ சரணம் கச்ச ஸர்வபாவேன பாரத !
                                                தத் ப்ரஸாதாத்பராம் சாந்திம் ஸ்தானம் ப்ராப்ஸ்யஸி !!
மேலும் கிருஷ்ணர் பகவத் கீதையின் அதே அத்தியாயத்தில் 65 ஆம் சுலோகத்தில் கூறுகிறார்:
                                      मन्मना भव मद्भ्क्तो मड्याजि माम् नमस्क्रुरु !
                 मामेवैष्यसि सत्यम् ते प्रतिजानेप्रियोसि मे !!   

                        மன்மனா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜி மாம்   நமஸ்குரு !
                                      மாமேவைஷ்யஸி ஸத்யம் தே ப்ரதிஜானேப்ரியோ அஸி மே !!
‘என்பால் மனம் வைத்து, என்னிடம் பக்தி பூண்டு என்னை ஆராதித்திடுவாய்.என்னை வணங்கு,என்னையே அடைவாய்.உனக்கு உறுதி கூறுகிறேன். எனக்கு இனியவன் நீ”
சரணாகதி தத்துவத்தை இதை விட தெளிவாக யார் கூற முடியும்? அதைத் தான் பூந்தானமும் வலியுறுத்துகிறார். எதைப் பற்றியும் யோசியாமல் பகவன் நாமம் பாடுவோம்; தானாக நாம் அவரை சென்றடைவோம்.’ என்று.
நாமும் பூந்தானத்துடன் சேர்ந்து பாடுவோம்:

  கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

                                       கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!

                                       அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!

                                                  ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே



ஞானப்பானா- கிருஷ்ண கீதை 8

ஞானப்பானா- கிருஷ்ண கீதை 8

அத்தியாயம் 8 கர்ம பந்தம்



நம்மெயொக்கெயும் பந்திச்ச ஸாதனம்
                                                கர்ம்மமென்னறியேண்டது மும்பினால்
                                               
நம்மை பந்தனத்திலாக்கின்ற ஒன்றே ஒன்று உண்டென்றால் அது நமது பூர்வ ஜன்ம கர்மங்கள் தான்.”
நம் பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் காரணம் நம் முன்சன்ம கர்மங்களே என்கிறார் பூந்தானம்.
 நமது முன்னோர் ‘கர்மத்தை’ மூன்று விதமாகப் பிரித்துக்கூறியுள்ளார்.—சஞ்சித கர்மம், பிராரப்த கர்மம், ஆகாமி கர்மம் என்று.
நாம் செய்கின்ற ஒவ்வொரு கர்மத்திற்கும் பலன் உண்டு. அதை நாம் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். ஜன்ம-ஜன்மாந்தரங்களாக  நாம் செய்கின்ற கர்மங்களின் சேகரம்- குவியல் நம்மீது எப்போதும் உள்ளது. அதன் ஒரு பகுதியைத்தான் நாம் ஒரு ஜன்மத்தில் அனுபவிக்கிறோம். ஜன்ம-ஜன்மாந்திரங்களாக நாம் தேடியுள்ள கர்ம சேகரம் தான் ‘சஞ்சித கர்மம்’ எனப்படுகிறது.. நாம் ஒரு ஜன்மத்தில் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று பகவானால் விதிக்கப்பட்டுள்ள கர்ம பகுதிதான் ‘பிராரப்த கர்மம்’ .பிராரப்த்தத்தை அனுபவிக்கும் பொழுது நாம் ஆற்றும் வினைகளின் பலன்கள் தான் ‘ஆகாமி’ கர்மங்கள். இந்த கர்மங்கள் தான் நம்மை இந்த இஹலோகத்துடன் பந்தித்து வைக்கிறது,.
பிராரப்த்தத்தை அனுபவிப்பதிலிருந்து  யாரும் தப்ப முடியாது. ஆகவே தான் மஹான்களெல்லாம் கூட பலவிதமான வேதனா ஜனகமான அனுபவங்களை சகிக்கவேண்டியுள்ளது. பகவான் ரமணரும் ராமகிருஷ்ண பரம ஹம்சரும் கூட இதற்கு விதி விலக்கல்ல.ஒரே ஒரு வித்தியாசம் ஞானிகளுக்கும் சாமானியர்களுக்கும்—ஞானிகள் அதன் வேதனையை அறியமாட்டார்கள்; சாமானியர்கள் வேதனையால் துன்ப படுவார்கள். ஞானிகளுக்குத் தெரியும் இந்த வேதனைகளெல்லாம் தேகத்திற்குத்தானே  தவிர தேகிக்கல்ல என்று. சாமானியர்களோ, ‘தனுவை தானாமென்று’ நினைத்து வேதனைப்  படுவார்கள். ‘நான்’ என்பது இந்த உடலல்ல என்ற ஞானம் ஏற்படாத காரணத்தால்.
பிராரப்தத்தின் தாக்கத்தை குறைக்கவும் ஆகாமி கர்மங்களின் வரவை குறைக்கவும் ஒரே வழி ‘பலன் கருதா’ கர்மங்கள்—‘நிஷ்காமிய கர்மங்கள்’ ஆற்றுவது தான்.
நிஷ்காமிய கர்மம் என்றால், ‘ செய்வது நான்’ என்ற எண்ணத்தை விடுத்து செயல் ஆற்றுவது. .கர்மங்கள் ஆற்றாமல் இருக்க முடியாது. கர்மங்கள் செய்யும் பொழுது ‘கர்த்த்ருத்வ’ மனோபாவம் இல்லாமல் செய்தால் அதன் பலங்கள் நம்மை பாதிக்காது.’நான்’ செய்தேன்; ‘எனது’ என்னால்’ போன்ற எண்ணங்கள் தான் நமது துன்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம்.
பகவத் கீதை மூன்றாம் அத்தியாயம் பத்தாம் சுலோகம் நிஷ்காமிய கர்மத்தை விளக்குகிறாது.

                                                सहयन्झा: प्रजा: स्रुष्दा पुरोवाच प्रजापति !

                                      अनेन प्रसविष्यध्वमेवोस्त्विष्दकामतुक् !!

                       
                                                ஸஹயக்ஞ்சா: ப்ரஜா ஸ்ருஷ்ட்வா புரோவாச ப்ரஜாபதி: !
                                                அனேன ப்ரஸவிஷ்யத்வமேஷவோ அஸ்த்விஷ்டகாமதுக் !!

“இந்த பிரபஞ்சத்தின் உற்பத்திகாலத்தில் ப்ரஜாபதியான பிரம்மா, ‘நான் உலகமாகப்பட்ட காமதேனுவை தருகிறேன் அதை வைத்துக்கொண்டு எல்லோரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவியாக இருந்து மேன்மையடைவீர்கள்” ’என்றார்  ப்ரஜாபதியின் இந்த வார்த்தைகளின் சரியான அர்த்தத்தை புரிந்து கொண்டோமென்றால் நாம் மேன்மையடைவோம்.காம தேனு எனும் பசு உங்கள் விருப்பங்களையெல்லாம் நிறைவேற்றுகின்ற வரதானம் என்பது கதை. அதிலிருக்கின்ற  myth ஐ நீக்கி விட்டுப்  பார்த்தோமென்றால்,  இந்த பிரபஞ்சமே ஒரு காம தேனு; நீங்கள் ‘காமி’ப்பது ( ஆசைப்படுவதெல்லாம் கிடைக்குமிடம்; இதை சிருஷ்டித்த பிரம்மா ஒரு யக்ஞ சங்கல்ப்பத்துடன் சிருஷ்டித்துள்ளார்; அதே யக்ஞ சங்கல்பத்துடன் ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்துகொண்டு வாழ்வீர்களேயானால் மேன்மையடைவீர்கள் என்று கிருஷ்ண பரமாத்மா சொல்லுகிறார். அதாவது எல்லாம் தனக்கே என்று எண்ணாமல், எல்லாம் எல்லாருக்குமே என்ற நோக்கத்துடன் கர்மங்களை செய்வீர்களேயானா நீங்கள் மேன்மையுடன் வாழ்வீர்கள்.
நாலு புருஷார்த்தங்களில் அர்த்தமும் காமமும் முதலில் சொல்லப்பட்டாலும் அவை இரண்டும் தர்மத்தை அட்ப்படையாக கொண்டாதாயிருந்தால் மட்டுமே முக்தி கிடைக்கும்.. பொருள் சேர்ப்பது நமக்காக மட்டும் என்று எண்ணக்கூடாது. நம்மிடம் பொருள் சேர்ந்துள்ளது பிறருக்கும் பயன் படுவதற்காகத் தான் என்று உணர வேண்டும்.’பகுத்துண்டு பல்லுயிரோம்புக’ என்பது சான்றோர் வாக்கு.
 அதே போல் தெய்வீக குணங்களாக, க்ஷமா.ஆர்ஜவம், தயா, சந்தோஷம், சத்யம் என்பவற்றை முக்கியமாக நமது முன்னோர்கள் கூறியுள்ளார்கள்..
சஹபிராணிகளிடம் உள்ள குற்றம் குறைகளைப் பொருட்படுத்தாமல் மன்னிக்கும் குணம், எல்லோரிடம் கபடு, சூது இல்லாமல் நேர்மையுடன் கர்மங்களை ஆற்றும் தன்மை,மற்ற உயிரினங்களிடம் கருணை, சஹப்பிராணிகளுக்கு சந்தோஷத்தை கொடுக்கும் கர்மங்களை ஆற்றும் தன்மை,சத்யத்திற்கு பொருந்தினவைகளை மட்டுமே செய்ய்யும் குணம் இவை நிஷ்காமிய கர்மத்திற்கு மிகவும் இன்றியமையாதவை.
பகவத் கீதையில் கிருஷ்ணர் விளக்கமாக க் கூறுகிறார்.:
                                                             अहिम्सा सत्यमक्रोध्स्त्याग्: शान्तिर्पैशुनम् !
                                                दया भूतेष्वलोलुप्तवम् मार्दवम् ह्रीरीरचापलम् !!
                                           ப்.கீ. அத்15 சுலோ 2
                                                            அஹிம்ஸ ஸத்யமக்ரோதஸ்த்யாக: சாந்திரபசுனம் !
                                                            தயா பூதேஷ்வலோலுப்த்வம் மார்தவம்  ஹ்ரீரசாபலம் !!
“ மற்றவர்களுக்கு—மற்ற உயிரினங்களை ஹிம்சிக்காமலிருப்பது, உண்மைக்குப் புறம்பாக நடக்காமலிருப்பது, யாரிடமும் கோபப்படாமலிருப்பது, தியாக மனப்பான்மை, சாந்த குணம், பிறரைக் குறித்து குறை சொல்லாமலிருப்பது, எல்லா உயிரினங்களிடமும் கருணை, தன்னிடமுள்ளதை பகிர்ந்து அனுபவிக்கும் நல்லெண்ணம், பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப்படாமலிருப்பது, பிறரிடம் மிருதுவாக பழகுதல், அடக்கம், ஆசைகளுக்கு அடிமையாகாமலிருப்பது” என்பவை தெய்வீக குணங்கள். இந்த குணங்கள் இருந்தலே நமதுப் செயல்கள் நமக்கு நல்ல பலன்களை தந்து கர்ம பாரத்தைக் குறைக்க உதவும்.
இந்த எண்ணங்கள்-குணங்கள் நம்மிடம் வர வேண்டுமென்றால் நம்முள்ளும், மற்றவர்களுள்ளும் இருப்பது ஒரே பரபிரம்மம் தான் என்ற ஞானம் வந்தால் தான் நடக்கும்.