ஞானப்பானா 12 –கிருஷ்ணகீதை

அத்தியாயம் 12- நிர்குண பிரம்மத்திலிருந்து சகுண பிரம்மம்

 

கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!

அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!

ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே

 

 

ഒന്നൊന്നായി നിനക്കുമ് ജനങ്ങൾക്ക്

                                                ഒന്നുകൊണ്ടറിവാകുന്ന വസ്തുവaയ്

                                                ഒന്നിലുമറിയാത്ത ജനങ്ങൾക്ക്

                                                ഒന്നുകൊണ്ടുമ് തിരിയാത്ത വസ്തുവായ്

                                                 ഒന്നുപോലെയൊന്നില്ലാതെയുള്ളത

ന്നൊന്നായുള്ളൊരു ജീവസ്വരൂപമായ്

ഒന്നൊന്നായി നിനക്കുമ്

ജനങ്ങൾക്ക്

ഒന്നുകൊണ്ടറിവാകുന്ന 

വസ്തുവായ്

ஒன்னொன்னாயி நினக்கும்ஜனங்கள்க்கு

ஒன்னுகொண்டறிவாகுன்ன வஸ்துவாய்

,'இதுவா நான், இதுவா நான், இது இல்லை, இது இல்லை, இது இல்லை' என்று விசாரம் செய்து கடைசியில் ‘நான் யார்” என்று உணரும்பொழுது “இருப்பது ஒன்றே” ,’அதை தவிர்த்து வேறொன்றில்லை’ என்று உணருகிறோம்.

‘ஏகமேவாத்விதீயம்’

சாந்தோக்ய உபனிஷத் கூறுகிறது.’உள்ளது ஒன்றே, இரண்டாவது ஒன்றில்லை’

எல்லையில்லாத-அனந்தமான-,எவ்வித குண  நலன்களையும் கூறமுடியாத, என்றென்றும் அழியாத, உணர்வுகளற்ற,ஒன்று தான் ‘அது’

நாம்-ரூபங்களுக்கெல்லாம் அதீதமான,விவரிக்க இயலாத நிர்குண பிரம்மம் தான்’அது’.

                                                நாஸதாஸீண்ணோ ஸதாசீல்

                                                ஆ நீத வாதம் ஸ்வ்தயா ததேகம்

                                                தஸ்மாத்தான்யன்னபர: கிசே நாஸ

                                ரிக்வேதம் 10-129-1.2

அதை உணருகின்ற நேரத்தில், ‘அசத்’ பாவம் இராது; ‘சத் பாவமும்’ இராது.அதாவது ‘இல்லை’ என்பதும் இல்லை; ‘உண்டு’ என்பதும் இல்லை.’அது வெறும் சாக்ஷி மாத்திரமாக இருந்து கொண்டிருக்கும்.

‘அதுவே எல்லாம்; அதினுள்ளேயே எல்லாமும்” என்ற நிலை.

இருள் என்ற ஒன்றில்லையென்றால் பகலும் கிடையாது; இரவும் கிடையாது.அங்கே அனந்தபூரணனான சத்சிதானந்தன் மட்டும் தான் இருப்பான்.

இதைத்தான் ‘ஸ்வேதாசுவதரோபனிஷத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு கூறப்பட்டுள்ளது

                                                த்வே அக்ஷரே ப்ரம்மபரே தன்வந்தே

                                                வித்யாரே வித்யேனிஹிதே யத்ர கூடே

நாசமில்லாத,எல்லையில்லாத-வரையறுக்க முடியாத, உன்னதமான,பிரம்மத்தில் ஞானமும் அஞ்ஞானமும் உள்ளடங்கியிருக்கிறது.

எண்ணிக்கைகளுக்கு புறம்பான,’அது’ ஒரு சப்தத்தில் அடக்கமாயுள்ளது.

‘அது’ என்ன என்ன என்று கேட்ட நசிகேதஸ்ஸுக்கு யமதர்ம ராஜன் அளித்த பதில் எல்லாவற்றையும் விளக்குகிறது.

நசிகேதாசு கேட்டான்:

                                                அன்யத்ர தர்மாதன்யத்ராதர்மால்

                                                அன்யத்ராஸ்மால் க்ருதாக்ருதால்

                                                அன்யத்ர பூதாச்ச

யத்தல் பஸ்யசி தத்வத

தர்மத்திலிருந்து மாறுபட்ட,அதர்மமுமல்லாத,ஆற்றப்பட்ட செயல்களிற்கும் ஆற்றப்படாத செயல்களுக்கும் அன்னியமாக செயலுகள் ஆற்றக்கூடிய சக்திக்கும், ஆற்ற இயலாத சக்தியின்மைக்கும் அன்னியமான ஏதொன்று இருக்கிறதோ அதை எனக்கு உபதேசிபீர்களாக,” என்று நசிகேதசு எமதர்மரஜனிடம் கேட்பதாக கடோபனிஷத்தில் (1.2.14) வருகிறது.

யமதர்ம ராஜன் அப்பொழுது சொல்வான்:

                                                    ஸர்வே வேதா யல்பதமாமனந்தி

                        தபாம்ஸி ஸர்வாணி ச ய த்வதந்தி

                        யதிச்சந்தோ ப்ரம்மசர்யம் சரந்தி

                                                      தத்தே பதம் சங்க்ரஹணே ப்ரவீமி,

                        ஓம் இத்யேதல்

                        ஏதத்யே வாக்ஷரம் ப்ரம்ம

                        ஏத தேவாக்ஷரம் பரம்

‘எந்த ஒரு சொல்லை சகல வேதங்களும் போற்றுகின்றனவோ, யாதொன்றை தபசிகள் எல்லொரும் தியானம் செய்கிறார்களோ யாதொன்றிற்காக மனிதர்கள் பிரம்மசரியம் அனுஷ்டிக்கிறார்களோ, அது ஓம்காரம் என்பதாகும். அந்த அக்ஷரமே பிரம்மம்.அதுவே பரமோன்னதமானது.”

"ஓம்” என்பது தான் ஆதியும் மத்தியும் அந்தமும். இது மூன்று அக்ஷரங்களின் கூட்டு. .’அ’ ‘உ’ ‘ம்’ என்பதே அவை.

அதற்கு நிகரான வேறொன்று இல்லை.அது ஸ்ருஷ்டி , சம்ரக்ஷணை, சம்ஹாரமூர்த்திகளின் மொத்த உருவம்.

‘ஓங்காரம்” ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், சுஷுப்தி என்ற மூன்று அவஸ்தைகளையும் குறிக்கிறது.

 “அ’.என்ற எழுத்து வைஸ்வாநரனையும் ‘உ’ தைஜசனையும் ‘மகாரம்’ ப்ரஞ்சா’ ஸ்திதியையும் குறிப்பிடுகிறது என்று மாண்டூக்ய உபனிஷத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.

வைஸ்வா நரன் ஜாக்ரத்தையும், தைஜசன் ஸ்வப்னாவஸ்தையையும், ப்ரஞ்சானன் சுஷுப்தி அவஸ்தையும் பிரதிபலிக்கின்றது.

இந்த மூன்றின்சங்கமம் தான் ஆத்மா-

இப்படிப்பட்ட ஆத்மா தான் பரமாத்மா,. அது நமக்கு மிகவும் அருகில்—தவறு, தவறு- நம்முள்ளேயே இருக்கிறது.அதனால்த் தான் மாண்டுக்கியத்தில் ‘அயமாத்மா

பிரம்மம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

சாந்தோக்யத்திலும் ‘ ஸர்வம் கல்விதம் பிரம்ம” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. நாம் காணுகின்ற எல்லா பொருள்களும் பிரம்மமே.

இந்த பிரபஞ்சமே ‘பிரம்மம்’ தான். ஏனென்றால் ‘தஜ்ஜலானிதி’ –அதிலிருந்து தோன்றி அதனால் வளர்க்கப்பட்டு அதிலேயே லயிக்கின்றது.”தத்ர ஜாயதே, லீயதே, அனிதி”

இப்படிப்பட்ட பிரம்மத்தைதான் எல்லோரும் அறிந்து கொள்ள உண்ர்ந்துகொள்ள தவமிருகிறார்கள்.அறிந்துகொண்டாலோ நித்ய சாந்தி-பரமானந்தம் தான் என்று ஸ்ருதிகள் கூறுகின்றன.

இதை உணரவில்லையென்றால்

ഒന്നിലുമറിയാത്ത ജനങ്ങൾക്ക്

                                                ഒന്നുകൊണ്ടുമ് തിരിയാത്ത വസ്തുവായ്

                                                 ഒന്നുപോലെയൊന്നില്ലാതെയുള്ളത

ന്നൊന്നായുള്ളൊരു ജീവസ്വരൂപമായ്

                                         ஒன்னிலுமறியாத்த ஜனங்கள்க்கு

                                         ஒன்னுகொண்டும் திரியாத்த வஸ்துவாய்

                                          ஒன்னுபோலயொன்னிதயுள்ளத

                                         ந்னொன்னாயுள்ளொரு ஜீவஸ்வரூபமாய்

இதை அறிந்தவர்கள் ‘எல்லாம் ஒன்றே’ என்று உணருகிறார்கள். அறியாதவர்கள் ஒன்றைப் போல் மற்றொன்றில்லையே ஆகவே; அது வேறு , இது வேறு என்று வேற்றுமை பாராட்டி விருப்பிற்கும் வெறுப்பிற்கும் ஆளாகிறார்கள். இனபத்தையும் துன்பத்தையும் அனுபவிக்க ஏதுவாகிறது. இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஏற்ற-தாழ்வுகளுக்குள் அடைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஏன் இந்த நிலைமை? எப்படி இந்த ‘இரட்டை’ ( துவித) மனோபாவம் வந்து  சேருகிறது? ஏன் இந்த அறியாமை?

 ஸ்ருதி இதையும் சொல்லியிருக்கிறது”

                        ஏதத்வை ஸத்யகாம பரப்ஜாபரஞ்ச ப்ரம்ம யதோங்கார:”

‘சத்யக்மா, இந்த ஓங்காரம் தான் பர- நிர்குண பிரம்மம்; அதுவே தான் அபர- சகுண ப்ரம்மம்.

                  

ஒன்றே  பலதாக தோன்றுவது சகுண பிராம்மத்தின் செயல். அவித்யையால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இந்த ஒன்றையே-நிர்குண பிரம்மத்தையே  பலரூபத்திலும் நாமங்களிலும் காண்கிறார்கள்..இது எப்படி நிகழ்கிறது?

                        “ த்வே வாவ ப்ரம்மணோ ரூபே ம்மூர்த்தஞ்சை வாமூர்த்தஞ்ச மர்த்த்யஞ்ச ஸ்திதஞ்ச ய்ச்ச ஸச்ச த்யச்ச”

மேற்கூறிய ஸ்ருதிவாக்கியத்தின் பொருள் என்னவென்றால், ‘ பிரம்மத்திற்கு இரண்டு நிலைகள் உள்ளன,;ரூபாவஸ்தை, அரூபாவஸ்தை. மாற்றத்திற்கு உள்ளாவது, மாற்றமில்லாதது, எல்லையுள்ளது, எல்லையில்லாதது, சத் பாவம் ,அசத் பாவம்’  என்பதேயாகும்.

சொரூபமும் விகாரமுமுள்ள பிரம்மம் வேறொன்றா? இல்லை அது நிராகார, நித்ய, சத் பிரம்மமே தான்,அதன் இன்னொரு அவஸ்தாந்தரம் தான்.அதுவே சகுண பிரம்மம் எனப்படுகிறாது.

 நிர்குணத்தின் மறுபக்கமான சகுணத்தின் தோற்றத்தை அடுத்த அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம். அது வரை பூந்தானத்தின் சொல்படி பகவத் நாம சங்கீர்த்தனம் செய்வோம்

கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!

அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!

ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே

 பின் குறிப்பு:

பகவான் இரமணரை உலகிற்கு காட்டிய சேஷாத்திரி சுவாமிகள் ஒருமுறை ஒரு கழுதையும் இன்னொரு முறை எருமை மாட்டையும் நமஸ்கரிப்பதைக் கண்ட பக்தர்கள் ,' ஏன் இப்படி செய்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டதற்கு சுவாமிகள் சொன்னார்: ' நான் நீங்கள் சொல்வதை எதையும் காணவில்லை. என் முன்னால் பிரம்மம் மட்டுமேயுள்ளது'

ஞானப்பானா –கிருஷ்ண கீதை 11

ஞானப்பானா –கிருஷ்ண கீதை 11

அத்தியாயம் 11 பிரம்மம்-4

 கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!

அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!

ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே

                               ஒன்னொன்னாயி நினைக்கும் ஜனங்கள்க்கு

                                              ஒன்னுகொண்டறிவாகுன்ன வஸ்துவுமாய்

                                                ஒன்னிலுமொரு பந்தமில்லாதெயாய்

                                                நின்னவன் தன்னெ விஸ்வம் சமச்சுபோல்

“ ஒன்றையே பலதாக காணுகின்ற பாமர ஆத்மாக்கள், எல்லா பந்தங்களையும் அற்றுப்போன பின் தெரிந்து கொள்கிறார்கள்: “இந்த பிரபஞ்சமே மித்யை; இதை படைத்தைதே தனது அவித்யை தான்; உண்மையில் இருப்பது ஒன்றே” என்று சொல்கிறார் பூந்தானம் என்று மேலோட்டமாக பார்க்கும்பொழுது தெரிகிறது. ஆனால் சற்று ஆழமாக சிந்த்தித்துப் பார்த்தால் அவர் கூறிய

” ஒன்னொன்னாயி நினைக்கும்” என்ற வார்த்தைகளுக்கு ஆழமான பொருள் இருப்பது தெரிய வரும்.இந்த பக்தி கவிஞர் உபனிஷத்துக்களின் சாரத்தை இந்த இரு வார்த்தைகளில் சுட்டிக்காட்டுகிறார் என்று புரியவரும் குறிப்பாக ‘பிரஹாதரண்ய உபனிஷத்தில்” வரும் ‘அஜாதசத்ரு-கார்க்யர் சம்வாதத்தில் வரும்   விசார மார்க்கத்தை அடிக்கோடிட்டு காட்டுகிறார் ஞானப்பானாவின் ஆசிரியர் பூந்தானம்.

நாமும் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் பிரஹதாரண்ய உபனிஷத்தில் கூறியிருப்பதை சற்றே பார்ப்போம்.

ஒரு முறை கார்க்யர் மிகுந்த அறிவுள்ளவர், பேச்சுத்திறைமையுள்ளவர், ஆனால் தன் அறிவின் மீது கர்வம் கொண்டவர் வாரணாசி மன்னர் அஜாதசத்ருவை காண வந்தார்

                                  ‘ மன்னா, நான் உனக்கு பிரம்மத்தைக் குறித்து கற்பிப்பதற்காக வந்துள்ளேன்.” என்று ஒரு நீண்ட முகவுரைக்குப்பின்  கூறினார்

மன்னனும் மிகுந்த பணிவுடன், ’ இந்த உபகாரத்திற்கு ஆயிரம் பசுக்களை பரிசாகத் தருகிறேன். ஏனென்றால் இக்காலத்தில் அறிஞர்களும் ஞானிகளும் ஜனகரின் அரண்மனைக்குத்தான் இம்மதிரி சம்வாதத்திற்கு செல்கிறார்கள்.   நீர் என்னை மதித்து வந்துள்ளீர். தங்கள் விளக்கங்களை கேட்க மிகவும் ஆவலாக உள்ளேன்.” என்றார். ( பி.உப. 2.1.1 )

அந்தக் காலத்தில் பசுக்களை பரிசாக கிடைப்பது மிகவும் பெரிதாக மதிக்கப்பட்டு வந்தது. மேலும் இந்த ஒரு சுலோகத்தின் மூலம் குறைகுடம் எப்படி கூத்தாடும் என்பதை சூசகமாக உபனிஷதாச்சாரியன் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆதி சங்கரர் பாஷ்யம் எழுதுகையில் கார்க்யரின் அஹந்தைக்கு பிரம்மத்தைக் குறித்துள்ள அவரது அரைகுறை ஞானம் தான் காரணம் என்று கூறியுள்ளார்.

அஜாதசத்ரு ஜனகரை ஏன் குறிப்பிடுகிறார் என்றால் அந்த காலகட்டத்தில் மிதிலையின் மன்னனான ஜனகர் ஒரு ராஜ ரிஷியாக மதிக்கப்பட்டு வந்தார்.அவர் வேத வேதாந்தங்களில் கரைகண்டவர்.அவரோடு சம்வாதம் செய்வதை பெருமையாகக் கருதினார்கள் அக்காலத்து அறிஞர்கள்.

கார்க்யர் கூறினார்,” ஏதொரு புருஷன்  சூரியனிலும் நமது கண்களிலும் ஒரே நேரத்தில் இருந்து கொண்டிருக்கிறானோ, எவனொருவன் நமது கண்கள் வழியாக நம் தேகத்தில் புகுந்து, நமது இதயத்தில் வசித்து வருகின்றானோ,எவனொருவன்  செயலாற்றுபவனாகவும் செயலின் பலனை அனுபவிக்கின்றவனாகவும் இருக்கிறானோ அந்த பரம புருஷனை நான் பிரம்மம் என்று தியானிக்கின்றேன்.”

அஜாதசத்ரு உடனடியாக சொன்னான், “ நேதி, நேதி,( இல்லை, இல்லை).பிரம்மம் ஸ்வயம் பிரகசிக்கின்றது;அது எதிலிருந்தும் வருவதில்லை.அது எல்லாவற்றிற்கும் மேலானது. அப்படிப்பட்ட பிரம்மத்தை தியானம் செய்கிறவன் பிரபஞ்சத்திலுள்ளா எல்லா சிருஷ்டிகளுக்கும் மேலானவனாகிறான்.” (பி.உப.2.1.2)

கார்க்யர் சொன்னது முழுவதும் தவறில்லை. பிரம்மம் எல்லோருடைய உள்ளிலும் வசிக்கின்றது.ஆகவே எல்லாயிடத்திலும் இருக்கிறது.ஆனால் அது மட்டும் அதன் இயல்பல்ல.பிரம்மனை காண்பதற்கு கண்கள் வேண்டுமென்பதில்லை; சூரிய ஒளியும் தேவையில்லை.

அறிஞர் தொடர்ந்தார்:” சந்திரனிலும் நமது மனதிலும் இருப்பது பிரம்மம்.”

மன்னர் மறுத்தார், “  நேதி,நேதி இல்லை, இல்லை, பிரம்மம் எல்லையில்லாதது, சுத்த சத்தானது,அதை தியானம் செய்பவர்களுக்கு எந்த குறையும் இராது.அவர்கள் என்றும் நித்திய ஆனந்தத்தையுடையவர்களாயிருப்பார்கள்.”

பிரம்மம் நம் மனதில் உள்ளான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.ஆனால் ஞானேந்திரியமான மனதால் அதை அறிய முடியாது.

கார்க்யர் தொடர்ந்தார்,” எவனொருவன் ஆகாயத்தில் தோன்றும் மின்னல்களிலும் நமது இதயத்திலும் ஒரே நேரத்தில் வசிக்கின்றானோ அவனே பிரம்மம்.”

அஜாதசத்ரு மறுத்தார்,” இல்லை இலை. பிரம்மன் எல்லாவற்றையும் விட சக்தி வாய்ந்தது. அதை மின்னல் போன்ற ஒரு தோற்றத்துடன் ஒப்பிடலாகாது.”

கார்க்யர்:” ஒரே நேரத்தில் ஆகாயத்திலும் நமது இதயத்திலும் இருப்பவன் பிரம்மன்”

மன்னர்: “ இல்லை, இல்லை.பிரம்மன் ஆகாயத்தில் மட்டுமல்ல, எங்கேயும் எல்லாயிடத்திலும் இருப்பவன் அவன் சர்வவியாபி.” மன்னரின் கூற்று ‘பிரம்மனுக்கு எல்லை கிடையாது; அவன் இங்கிருக்கிறான், அங்கிருக்கிறான் என்றெல்லாம் கூற முடியாது.அவன் எங்குமிருக்கிறான்’ என்பது. பிரகலாதன் கூறியது போல் அவன் தூணிலும் இருப்பான்; துரும்பிலும் இருப்பான்.

இப்படியே கார்க்யர் பிரம்மனின் ஒவ்வொரு குண நலன்களை கூற அஜாதசத்ரு அவை மட்டுமல்ல பிரம்மன் என்று கூறிக்கொண்டே வந்தான்

கடைசியில் கற்றுக் கொடுக்க வந்த கார்க்யர் தன்னுடைய அறிவு முழுமையடையாதது என்று ஒத்துக் கொண்டு நிஜமான பிரம்மனை எங்கே காண்பது என்று கேட்கிறார்.கற்றுக்கொடுக்க வந்த குரு, கற்றுக்கொள்ள ஆவலுடைய முமுக்சு-மாணாக்கனாகிறான்.

அஜாதசத்ரு எனும் அந்த ஞானி கார்க்யரை கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார். சம்வாதம் தொடரவில்லை. கொஞ்ச தூரம் போனதும் வழியில் ஒரு மனிதன் தூங்கிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டார்கள்.

திடீரென்று மன்னர், அந்த உறங்கி கிடப்பவனை பார்த்து,” அறிஞரே, வெணிற ஆடை அணிந்துள்ளவரே, சோமரே, மன்னவரே, துயிலெழும்.” என்றார். அந்த மனிதர் அசையவில்லை.

மன்னர் பிறகு அவன் உடலைத் தொட்டு உலுக்கினார்.அவன் மெல்ல விழித்தான்.

மன்னர் கார்க்யரிடம் கேட்டார்,” உணர்வுள்ள இந்த மனிதன்,சாமானிய புத்திசாலியாகவும் தெரிகிறவன் உறங்கும்பொழுது எங்கேயிருந்தான்? அவன் பெயர் சொல்லி, குண நலன்களைச் சொல்லி கூப்பிட்டபொழுது எழாதவன் உடலை தொட்டவுடன் எப்படி எழுந்திருந்தான்?”

கார்க்யரிடமிருந்து பதிலேதும் வரவில்லை. மன்னரே தொடர்ந்தார்.

“உணர்வுடைய, புத்தியுடைய தன்னுடைய சுஷுப்தியில் தனது இதயத் தாமரையில் அவன் அடைக்கலம் புகுந்து விட்டான்;  அந்த நேரத்தில் அவனது மனமும் இந்திரியங்களும் அவனுடன் அடைக்கலமாகிவிட்டன. அந்த  நிலையில் அவன் எதையும் அறிவதில்லை. –ஆனால் அவன் உறங்கும்பொழுதும் கனவுகள் காணும்பொழுதும் அவன் அவனுடைய ஒரு தனி உலகிலிருக்கிறான். அவன் விழித்து இருக்கும்பொழுது பிச்சைக்காரனாக இருந்தாலும் அவன் அந்த நிலையில் மன்னராகவோ செல்வந்தனாகவோ வாழ்கிறான்.”

அஜாத சத்ரு முடிக்கிறார்,” எல்லாவற்றிற்கும் ஒரே ஆதாரம், நமது உள்ளிலிருக்கும் உண்மைகளின் உண்மை( truth of the truth) .அதுவே ஒரு சிலந்தி போல் நூலிழைகளை கசித்து, நெருப்பிலிருந்து வரும் தீப்பொறிகள் போல் இந்திரியங்கள் .பிரபஞ்சத்தில் காணும் வித விதமான பொருள்கள், ஏன் கடவுளையும் கூட சிருஷ்டிக்கின்றது. அது ஜாக்ரத்திலும் சொப்னத்திலும் சுஷுப்தியிலும் நம்முள்ளேயிருக்கிறது.அது தான் எல்லார் உள்ளிலிருக்கும் பிரமன்”

இப்படி ஒரு நீண்ட சம்வாதத்தின் மூலம் பிரமனை அடையாளம் காண்பிக்கின்றது உபனிஷத்துக்கள்.

பூந்தானமோ நாலே வரியில் இதை கூறியுள்ளார்:

                         ஒன்னொன்னாயி நினைக்கும் ஜனங்கள்க்கு

                                                ஒன்னுகொண்டறிவாகுன்ன வஸ்துவுமாய்

                                                ஒன்னிலுமொரு பந்தமில்லாதெயாய்

                                                நின்னவன் தன்னெ விஸ்வம் சமச்சுபோல்

ஒன்றொன்றாய் –இது தான் பிரம்மமோ, இது தான் பிரம்மமோ என்ற் ஆராய்ந்து கடைசியில் அது நம்முள்ளே இருக்கும் ஒரே பொருள் தான், அதுவே இந்த விசுவ பிரபஞ்சத்தை சிருஷ்டிக்கிறது.ஆனால் அதற்கு எதனுடனும் ஒரு பந்தமுமில்லாமலிருக்கிறது. என்று காண்கிறோம் இது மிகவும் சிரமமான வழிதான். ஆகவே பகவன் நாமத்தைச் சொல்லி  பாடினால் தனாக நாம் அந்த பிரமனைப் போய் அடைந்து விடுவோம் என்கிறார் பூந்தானம்

நாமும் பாடுவோம்.

கிருஷ்ண கிருஷ்ணா ! முகுந்தா!ஜனார்தனா!

கிருஷ்ணா! கோவிந்தா! நாராயாண ! ஹரே!

அச்யுதானந்தா! கோவிந்தா! மாதவா!

ஸச்சிதானந்தா ! நாராயண! ஹரே

.